Sahnede konuşmak çoğu zaman mümkün değildir. Ses düzeyi yüksektir ve mikrofonlar açıktır. Bu nedenle gruplar kendi işaret dillerini kurar. Dört işaret hemen her grupta ortaktır.
Birincisi tempo işaretidir; el ya da baş hareketiyle hızlanma ya da yavaşlama bildirilir. İkincisi düzey işaretidir; avuç aşağı kısmayı, yukarı açmayı gösterir. Üçüncüsü yapı işaretidir; parmakla gösterilen sayı, gidilecek bölümü bildirir. Dördüncüsü bitiş işaretidir; kapanışın son tekrarına girildiğini gösteren belirgin bir hareket.
Bu işaretlerin prova odasında kararlaştırılması gerekir. Sahnede ilk kez kullanılan bir işaret anlaşılmaz ve karışıklık üretir.
İkinci konu görüş hattıdır. İşaret ancak görülebiliyorsa işe yarar.
Davulcunun bası ve vokalisti görebildiği bir yerleşim bu nedenle önemlidir.
Üçüncü konu göz temasıdır. Bölüm geçişlerinden birkaç ölçü önce kurulan göz teması, işaretin beklendiğini bildirir.
Dördüncü konu ses işaretleridir. Davulda yapılan kısa bir dolgu ya da zil vuruşu, bölüm değişimini bütün gruba duyurur.
Bu, görsel işaretin yerini tutar ve karanlık sahnelerde tek çözümdür. Prova odası bu dilin kurulduğu yerdir; işaretler kararlaştırılıp birkaç seansta tekrarlandığında kalıcı olur. Beşinci konu prova disiplinidir. İşaretler yalnız sahnede değil, her provada kullanıldığında refleks hâline gelir; ayda bir denenen bir işaret sahnede işe yaramaz.
Altıncı konu sözlü uyarıdır. Mikrofon kapatılabiliyorsa kısa bir söz, karmaşık bir işaretten daha hızlı çalışır.
Stüdyomuzda grup provalarında bölüm geçişleri ve işaret düzeni birlikte çalışılabilir.