Klasik gitar tellerinde kalınlık değil gerginlik sınıfı belirtilir. Üç sınıf yaygındır: düşük, orta ve yüksek. Bu sınıflar üretici tarafından ölçülmüş gerginlik değerlerine dayanır. Düşük gerginlik takımları daha yumuşak basılır.
Yeni başlayanlar ve parmak ucu henüz sertleşmemiş kursiyerler için bu bir kolaylıktır. Buna karşılık düşük gerginlikte iki sorun ortaya çıkar. Birincisi ses hacmidir; tel daha az enerji taşır ve gövde daha az uyarılır. İkincisi salınım genişliğidir; tel perdelere ve klavyeye çarpabilir.
Yüksek gerginlik tersini yapar. Ses güçlenir, sönüm uzar ve tepki keskinleşir.
Ancak sol el daha çok kuvvet ister ve gövde daha çok yük taşır. Eski ve hafif yapılı çalgılarda yüksek gerginlik önerilmez. Orta gerginlik çoğu durumda dengeli bir seçimdir.
İkinci değişken tel malzemesidir. Naylon en yaygın olanıdır; karbon teller daha ince, daha gergin ve daha parlaktır.
Aynı gerginlikte karbon tel daha ince olduğu için sol elde farklı bir his verir. Üçüncü değişken bas tellerin sarımıdır; gümüş kaplı bakır sarım en yaygın olanıdır ve terden hızlı etkilenir. Nem koşulları da bu seçime girer. Naylon tel nemden az etkilenir ama gövde ahşabı etkilenir; kuru bir ortamda aynı takım daha gergin ve daha parlak duyulur.
Tel yüksekliği de gerginlikle birlikte değişir. Düşük gerginlikte salınım büyüdüğü için köprü bir miktar yükseltilir.
Stüdyomuzda bulunan telli çalgılarda orta gerginlikte takımlar kullanılır.